اسمش را میگذاریم ؛ دوست مجازی
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته . . .
خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند ...
وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد
وقت میگذارد برایم ،
وقت میگذارم برایش . .
نگرانش میشوم دلتنگش میشوم . .
وقتی درصحبت هایم،
به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقی ست . .
هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم راهم نشنیده باشیم،
من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد